Wspomnienie o Adwencie

adwent1_1-300x211

Okres Adwentu to ropoczęcie nowego Roku Liturgicznego w Kościele Katolickim. W tym roku obchodzimy również 1050 rocznicę Chrztu Polski. Coroczny okres Adwentu ma nas na nowo ożywić, naszą świadomość, nasze myślenie, doskonalenie swego życia w miłości Chrystusowej.

Radosne oczekiwanie adwentowe na ponowne przyjście Chrystusa, które dokona się podczas obchodzenia pamiątki Narodzenia Pańskiego usposabia nas ludzi prostej wiary do pełnej ufności w żywą obecność Bożą na ziemi, a jednocześnie wzbudza potęgę Mocy Bożej, że rzeczywiście i prawdziwie zesłał Bóg swego Syna na ziemię aby zbawić ludzkość.

Adwent z lat dzieciństwa najbardziej kojarzy się nam z Roratami, na któr chodziło się z zapalonymi lampionami. W kościele przy zgaszonym świetle lampiony były jedynym światełkiem i przypominały, że Pan Jezus przychodzi i rozjaśnia ciemności naszych grzechów. W niektórych rodzianach wykonuje się wieniec adwentowy z czterema świecami, który stawia się na centralnym miejscu w domu. W każdą niedzielę adwentową zapalana jest kolejna świeca. Kiedy pala się już wszystkie to znak, że Boże Narodzenie jest już bardzo blisko. Kolejnym zwyczajem adwentowym jest pisanie listów do św. Mikołaja i niejednokrotnie do Dzieciątka Jezus. Symbolizowały one ukryte pragnienia, które miały się spełnić z nadejściem Narodzenia Pańskiego. W czasie oczekiwania, którym jest Adwent dorośli jak i dzieci podejmuja pewne wyrzeczenia, starają się wykonywać dobre uczynki. Jest to ciężka praca nad sobą, która kształtuje pozytywne cechy charakteru człowieka a zarazem uczy zachować dobre wartości.

Jest wiele zwyczajów i znaków związanych z Adwentem, które należy przekazywać z pokolenia na pokolenie i je zachowywać, dbać o nie i szanować aby radosny ten czas był rzeczywiście wyjątkowy.

Zatem tajemnica Wcielenia i Bożego Narodzenia jest dla każdego chrześcijanina oczywista i głęboko zakorzeniona w sercu i umyśle.